Τι θέλουμε να κάνουμε, με το νέο Κίνημα; Τι θέλουμε να πετύχουμε;

Υπό τις παρούσες συνθήκες, πιστεύουμε, ότι τίθενται και πάλι οι μείζονες  αναγκαιότητες για την Πατρίδα και τον λαό μας:

 

• Εθνική Ανεξαρτησία. Διότι δεν είμαστε ανεξάρτητοι, ως χώρα.

 

• Λαϊκή Κυριαρχία. Διότι την πλήττουν η πολιτικοοικονομική διαπλοκή, η διαφθορά και ο πολιτικός καριερισμός.

 

• Κοινωνική Δικαιοσύνη. Διότι δεν υπάρχει, ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε στην Ελληνική Κοινωνία.

 

• Και Λαϊκή Αλληλεγγύη. Κόντρα στην αναζήτηση προσωπικών λύσεων και υπέρ του οργανωμένου μαζικού αγώνα.

 

Εμείς θέλουμε να παλέψουμε, για όλα αυτά, με οδηγό τα συμφέροντα της Πατρίδας, την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και τα Δικαιώματα των Πολιτών. Και με ενωτικές δράσεις.

 

Ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή του προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ αλλά εγκατέλειψαν και προσβάλλουν την ιδεολογία του και την ψυχή του, που είναι τα αγνά στελέχη και μέλη του και οι πολίτες, που το εμπιστεύθηκαν να Κυβερνήσει.

 

Πήγαν στις εκλογές του 2009, με θέση, ότι «λεφτά υπάρχουν». Και αποδείχθηκε, ότι γνώριζαν το μεγάλο δημοσιονομικό πρόβλημα. Στο οποίο η χώρα οδηγήθηκε με διαχρονικές ευθύνες και με δραματικό αποκορύφωμα την άφρονα οικονομική διαχείριση της προηγούμενης συντηρητικής Κυβέρνησης.

 

Μετά τις εκλογές, κινήθηκαν με ερασιτεχνική προχειρότητα, μπροστά στην επίθεση των διεθνών κερδοσκόπων, χάνοντας χρόνο, ερείσματα και μέσα. Και οδήγησαν την χώρα στο Μνημόνιο, την τρόϊκα και το ΔΝΤ, με το οποίο μάλιστα συζητούσαν ήδη, από τις πρώτες μετεκλογικές ημέρες, όταν δημόσια το…ξόρκιζαν.

 

Και μπορεί οι πρωθυπουργικές προσπάθειες στο εξωτερικό να συνέβαλαν στο να πεισθούν οι ευρωεταίροι, ότι το πρόβλημα χρέους είναι όχι μόνο ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό, να δημιουργηθούν μηχανισμοί «διάσωσης» και να κινητοποιηθούν ευρωπαϊκά ανακλαστικά απέναντι στους περίφημους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης των κρατών.

 

Και μπορεί ο Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του να αρκούνται στην αυταρέσκεια, ότι «έσωσαν», όπως λένε, την χώρα από την χρεοκοπία, δεσμεύοντάς την όμως με Μνημόνια, που την καταδικάζουν σε διαρκή πτωχεία. Και δεν είχαν ούτε έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση για αυτό.

 

Εμείς διαφωνούμε. Και για αυτά που έκαναν και για αυτά που κάνουν, χωρίς να ρωτήσουν τον λαό.

 

Εμείς λέμε καθαρά τις δικές μας θέσεις, προτάσεις και επιδιώξεις. Που συνοψίζονται στους εξής τίτλους, για να τους πούμε από την αρχή, πριν πάμε σε λεπτομέρειες :

 

• Απαλλαγή από το Μνημόνιο, με αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους της χώρας, το ταχύτερο, με ευνοϊκούς όρους. Γίνεται.

 

• Τιμωρία ενόχων, για παράνομα δάνεια και σκανδαλώδεις συμβάσεις προμηθειών. Και απαλλαγή από παράνομα χρέη. Γίνεται.

• Ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, με  ανεξαρτησία των τριών βασικών λειτουργιών του πολιτεύματος. Και κατάργηση του επαγγελματία πολιτικού και του  πελατειακού κράτους. Γίνεται.

 

• Ρεαλιστικό επανακαθορισμό της θέσης μας στην ΕΕ, την Ευρώπη, τον κόσμο. Και υπεράσπιση των πάγιων εθνικών μας δικαίων. Γίνεται.

 

• Σημαντικότατη μείωση της ανεργίας, με κοινωνική εργασία μέγιστου μέρους των ανέργων, μέχρι η ανάπτυξη να ξαναπάρει μπροστά. Γίνεται.

 

• Καταγγελία της συμφωνίας «Δουβλίνο 2» και ξεκαθάρισμα της λαθρομετανάστευσης, με αποφασιστικά μέτρα, ώστε να έχουμε τόσους νόμιμους μετανάστες όσους αντέχει η χώρα μας και η οικονομία μας. Γίνεται.

 

• Αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας, με κύρια φροντίδα στον πρωτογενή και εξυγίανση του δευτερογενούς και του τριτογενούς τομέα. Γίνεται.

 

• Κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, για τους πολίτες και τις υγιείς επιχειρήσεις. Και ενίσχυση , με κάθε τρόπο, της καινοτομίας, της υγιούς δημιουργικότητας και της επιχειρηματικότητας κυρίως των νέων. Γίνεται.

 

• Σπάσιμο των καρτέλ και της ακρίβειας, με δημόσιους πυλώνες στο τραπεζικό σύστημα και τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Γίνεται.

 

• Καμία εκποίηση δημόσιας περιουσίας και στόχο ανάκτησης της δημόσιας ιδιοκτησίας, σε όλες τις δομές στρατηγικής σημασίας. Γίνεται.

 

• Επιτελικό κράτος και ουσιαστική ενίσχυση των Περιφερειών και των Δήμων, με ταυτόχρονη εξυγίανσή τους και έξοδό τους, από τον φαύλο πελατειακό κύκλο. Γίνεται.

 

• Σταθερά Συστήματα Παιδείας και Υγείας δημόσια και δωρεάν, με υπόβαθρο τον υγιή Αθλητισμό, παροχή ίσων ευκαιριών στην γνώση και την εργασία και υποχρέωση ποιοτικής υγειονομικής φροντίδας για όλους. Γίνεται.

 

• Οικολογική ευαισθησία, σε όλες τις δράσεις κράτους και πολιτών, μακριά από πυρηνικούς κινδύνους και ποικιλόμορφες ρυπάνσεις, με μόνιμο στόχο την καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους. Γίνεται.

 

Όλα αυτά γίνονται. Αρκεί να αλλάξουμε ρότα στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τις σχέσεις μας με τον διεθνή περίγυρο. Και να παλέψουμε γι αυτά, ενωμένοι και αποφασισμένοι.

Πάμε τώρα στην σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Και στο γιατί είναι αδιέξοδη και βλαπτική η πολιτική του Μνημονίου…

 

Η χώρα μας έφτασε στα σημερινά δεινά, με διαχρονικές και διακομματικές πολιτικές ευθύνες. Με την πολιτικο-επιχειρηματική διαπλοκή. Την τραπεζική τοκογλυφία. Την κυριαρχία των καρτέλ Και την ληστρική δράση ξένων και ντόπιων κέντρων της μίζας.

 

Μέγιστες ασφαλώς οι ευθύνες της προηγούμενης συντηρητικής Κυβέρνησης. Αλλά και ασυγχώρητα τα λάθη όπως και αδιέξοδος ο δρόμος της σημερινής Κυβέρνησης.

Η πολιτική του Μνημονίου είναι οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά καταστρεπτική , αφού:

 

Αλλάζει βίαια η οικονομική δομή της χώρας και επιχειρείται να συγκροτηθεί νέα νεοφιλελεύθερη.

 

Ευτελίζεται η αξία της εργασίας και της επιχειρηματικής δημιουργικότητας.

 

Αποσαθρώνεται το κοινωνικό κράτος πρόνοιας.

 

Απαξιώνεται η πολιτική και αμφισβητείται η Δημοκρατία.

 

Ενισχύεται η αναζήτηση προσωπικών λύσεων και διευκολύνονται ακραίες πολιτικές τάσεις, φανατισμός και κοινωνική βία.

 

Αποδυναμώνεται, λόγω της οικονομικής πτώσης, η εθνική ισχύς της χώρας.

 

Αυτά είναι αποτελέσματα νεοφιλελεύθερης, στον πυρήνα της,  πολιτικής, που εφαρμόσθηκε, με παραλλαγές και σταδιακά, από την δεκαετία του ΄90. Και κορυφώνεται σήμερα, από την Κυβέρνηση ενός σοσιαλιστικού κόμματος. Η οποία έχει δυστυχώς συνθηκολογήσει με τους ιδεολογικούς της αντιπάλους. Και πειθαρχεί άκριτα στην τρόϊκα των πλέον νεοφιλελεύθερων ιδεών. Που επιβάλλει, ως θεραπεία για τα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας, την μετατροπή της σε υπανάπτυκτη τριτοκοσμική οικονομία και κοινωνία.

 

Η πολιτική του Μνημονίου επιβλήθηκε, ως μονόδρομος, στην χώρα μας, με επιλογή του γερμανόπληκτου και νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Το οποίο θέλει τάχα να μας «σώσει», αφού ιδιοτελώς συνέβαλε τα μέγιστα στην κρίση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων μας.

 

Η πολιτική αυτή δεν μας βγάζει από την κρίση αλλά μας βυθίζει περισσότερο σε αυτήν.

Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική, ηθική και εν τέλει εθνική.

 

Διαλύεται ό,τι είχε απομείνει από τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

 

Μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες καi μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βιώνουν δραματική υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.

 

Το εξειδικευμένο και το νέο παραγωγικό δυναμικό της χώρας σπρώχνεται στην μετανάστευση.

 

Οι ανισότητες, η ανεργία και η φτώχεια δυναμιτίζουν την κοινωνική συνοχή.

 

Καταργούνται τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και ενισχύεται η εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

«Βαλκανιοποιείται» βιαίως το εργατικό κόστος, ενώ οι ελαστικές μορφές εργασίας και η μαύρη εργασία γίνονται καθεστώς.

 

Διαμορφώνεται μια μεγάλη τάξη φτωχών, που βιώνουν πλήρη ματαίωση των προσδοκιών τους.

 

Εξ άλλου, η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν έχει την απαιτούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση. Και είναι προφανές, ότι το κέντρο λήψης αποφάσεων έχει μετατοπισθεί, πέρα από τους ελεγχόμενους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.

 

Παράλληλα, η πολιτική αυτή απειλεί να στερήσει, από όποια ελληνική Κυβέρνηση, την δυνατότητα άσκησης εθνικά ανεξάρτητης πολιτικής, καθώς προωθείται, βιαστικά και εκβιαστικά, το ξεπούλημα στρατηγικών μονάδων και δομών της εθνικής οικονομίας και γενικά του δημόσιου τομέα.

 

Οι αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις των οικονομικών στοιχείων, τα επικαιροποιημένα Μνημόνια, οι παραδοχές, ακόμη και από την τρόικα, ότι αυτή η πολιτική δεν βγαίνει, καθώς και το γενικό πωλητήριο για τον δημόσιο πλούτο των Ελλήνων, είναι αποδείξεις του αδιεξόδου αυτής της πολιτικής.

 

Βυθίζουν την εθνική οικονομία σε ύφεση και έναν ολόκληρο λαό σε απόγνωση, μόνο και μόνο για να πάρουν πίσω τα εν πολλοίς δόλια δάνειά τους και τους τόκους τους οι διεθνείς τοκογλύφοι.

 

Και αυτά, την στιγμή που η χώρα χρειάζεται κατεπειγόντως πολιτικό σχέδιο, για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής και αναπτυξιακής διαδικασίας. Με διεύρυνση της παραγωγικής βάσης. Με στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της επαρκώς αμειβόμενης και ασφαλισμένης εργασίας.

 

 

Στο σημείο αυτό, θέλουμε να είμαστε απόλυτα ξεκάθαροι, και για τις δικές μας, εθνικές πομπές.

 

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι αποτέλεσμα ΚΑΙ εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών. Με διαχρονικές ευθύνες. Που βαρύνουν Κυβερνήσεις, προβληματικό πολιτικό σύστημα και κομπραδόρικη πρακτική κρατικοδίαιτων και διαπλεκόμενων παραγόντων  του τραπεζικού και μεγαλοεπιχειρηματικού χώρου.

 

Και εκεί που έφθασαν, με ευθύνες όλων αυτών , ξένων τοκογλύφων και εγχώριων κομπραδόρων, το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα, κανένας λογικός πολίτης δεν θα αμφισβητούσε την αναγκαιότητα και έκτακτων αλλά μη μόνιμων μέτρων.

Όχι όμως αυτά και τέτοια, που βιώνουμε.

 

Όχι να βαρύνουν, σχεδόν αποκλειστικά και βίαια, τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους νέους ανθρώπους.

 

Και την ίδια ώρα, ο παρασιτισμός και ο μεταπρατισμός της εγχώριας οικονομικής ελίτ να παραμένει ανέγγιχτος.

 

Τα καρτέλ, η φοροδιαφυγή και η κρατικοδίαιτη διαπλοκή να επιβιώνουν σε βάρος της ελληνικής οικονομίας.

 

Και οι κυρίως υπεύθυνοι, ακόμη και για διαπιστωμένα σκάνδαλα, να αποφεύγουν την Νέμεση, είτε με δικονομικά τερτίπια είτε με πολιτική ομερτά.

 

Πρέπει λοιπόν να φύγουμε από την πολιτική του Μνημονίου. Να ανατραπούν οι συνέπειές του. Να απορριφθεί η να αλλάξει ριζικά το συζητούμενο στην ΕΕ Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. Που πάει να δέσει χειροπόδαρα την Ελλάδα και τις άλλες χειμαζόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και να συμφωνηθεί εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και αναπτυξιακής προοπτικής για την χώρα.

 

Πρέπει να πούμε όλη την αλήθεια στον λαό: Με τις επιλογές του Μνημονίου, το μεγάλο πράγματι χρέος της χώρας μας είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί ποτέ.

 

Και οι συμφωνίες των Βρυξελλών δεν διευκολύνουν λύσεις στα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Αλλά τους στόχους του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού και του μεγαλοτραπεζικού καρτέλ των δανειστών και δυναστών, σε βάρος του ελληνικού λαού.